جایگاه ادبیات فارسی در تحقق مدارس شاد: رویکردی بر نشاط آفرینی، زیبایی شناسی و تعامل کلامی در کلاس درس

ادبیات فارسی به عنوان حامل فرهنگ، هویت و زیبایی های زبان فارسی، ظرفیت بی نظیری برای ایجاد شادی، نشاط و انگیزه در مدارس دارد. با این حال، روش های سنتی تدریس ادبیات که مبتنی بر حفظیات، تحلیل های خشک دستوری و بی روح بودن متن ها است، اغلب این ظرفیت را خنثی کرده و کلاس درس را به محیطی خشک و بی انگیزه تبدیل می کند. هدف پژوهش حاضر، تبیین راهکارهای عملی برای دبیران ادبیات جهت تبدیل کلاس درس به محیطی شاد و پویا با استفاده از ظرفیت های ادبی است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای به بررسی مولفه های شادی در آموزش ادبیات (شامل خلاقیت، تعامل، احساسات و زیبایی شناسی) پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از روش های نمایشی، گفت وگوی سقراطی، ارتباط متن با زندگی روزمره و بهره گیری از طنز و شعر در کلاس، نه تنها یادگیری را عمیق تر می کند، بلکه رضایت شغلی معلم و شادابی دانش آموزان را به شدت افزایش می دهد. نتایج حاصله حاکی از آن است که دبیر ادبیات می تواند با تغییر پارادایم از «انتقال متن» به «خلق تجربه ادبی»، نقشی کلیدی در تحقق اهداف مدارس شاد ایفا کند.

کلیدواژه ها:

مدارس شاد ، ادبیات فارسی ، روش های تدریس خلاق ، نشاط علمی ، تعامل کلامی ، طنز ادبی