بررسی تاثیر برنامه های آموزش مهارت های ارتباطی و تقویت توانایی های تعاملی در بهبود کیفیت روابط اجتماعی و افزایش سازگاری بین فردی دانش آموزان دوره ابتدایی

مهارت های ارتباطی و توانایی های تعاملی، نقش حیاتی در شکل دهی روابط اجتماعی سالم و سازگاری بین فردی دانش آموزان دارند. این مهارت ها نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی کمک می کنند، بلکه زمینه ساز تعامل مثبت با همسالان، مدیریت تعارض ها و ایجاد محیط کلاس مشارکتی و حمایتگر می شوند. برنامه های آموزش مهارت های ارتباطی با تمرکز بر مهارت هایی مانند شنونده فعال، بیان احساسات، همدلی، حل مسئله و همکاری گروهی، می توانند ظرفیت های اجتماعی دانش آموزان را ارتقا دهند و توانایی آنان در تنظیم رفتارها و پاسخ های هیجانی در تعاملات اجتماعی افزایش یابد. این آموزش ها همچنین موجب تقویت اعتمادبه نفس، خودباوری و احساس تعلق به گروه می شود و دانش آموزان را در مواجهه با فشارهای اجتماعی و تعارضات بین فردی مقاوم تر می سازد. پژوهش ها نشان می دهد که محیط هایی که در آن مهارت های ارتباطی به صورت فعال تقویت می شوند، باعث بهبود تعاملات اجتماعی، کاهش تنش های کلاسی و افزایش مشارکت در فعالیت های گروهی می شوند. از سوی دیگر، آموزش مهارت های ارتباطی به دانش آموزان کمک می کند تا از بروز رفتارهای پرخطر یا واکنش های نامناسب در موقعیت های اجتماعی پیشگیری کنند و روابط بین فردی سالم تری برقرار نمایند. در نتیجه، طراحی برنامه های آموزشی و فعالیت هایی که توانمندسازی دانش آموزان در زمینه مهارت های ارتباطی و تعامل موثر را هدف قرار می دهند، می تواند تاثیر چشمگیری بر ارتقای سازگاری بین فردی و کیفیت روابط اجتماعی آنان داشته باشد. به طور کلی، تمرکز بر توسعه مهارت های ارتباطی و تعاملی دانش آموزان، یکی از موثرترین راهبردها برای پرورش توانایی های اجتماعی و ارتقای رشد همه جانبه آنان است.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، تعامل اجتماعی ، سازگاری بین فردی ، رشد اجتماعی