بررسی نقش خودتنظیمی، اضطراب تحصیلی و تعامل والدین در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از اهداف اصلی نظام های آموزشی است و تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل فردی، روان شناختی و محیطی قرار دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودتنظیمی، اضطراب تحصیلی و تعامل والدین در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. خودتنظیمی به عنوان توانایی مدیریت افکار، رفتار و هیجانات در جهت دستیابی به اهداف تحصیلی، اضطراب تحصیلی به عنوان احساس نگرانی و فشار روانی مرتبط با تحصیل و تعامل والدین به عنوان حمایت و هدایت فعال خانواده در فرآیند یادگیری، سه عامل محوری این مطالعه هستند. مطالعات پیشین نشان می دهند که خودتنظیمی مهارت های برنامه ریزی، کنترل رفتار و پایش یادگیری را در دانش آموزان تقویت می کند و موجب بهبود عملکرد تحصیلی می شود. همچنین، اضطراب تحصیلی با کاهش تمرکز، افت انگیزه و محدود شدن توانایی های یادگیری، اثر منفی بر پیشرفت تحصیلی دارد. تعامل والدین نیز با ارائه حمایت عاطفی و آموزشی و ایجاد محیطی انگیزشی، مهارت های خودتنظیمی را تقویت و اضطراب تحصیلی را کاهش می دهد. این پژوهش با بررسی همزمان این سه عامل، نشان می دهد که تعامل مثبت والدین می تواند اثرات منفی اضطراب تحصیلی را کاهش دهد و اثرات مثبت خودتنظیمی را تقویت کند. همچنین، مهارت های خودتنظیمی نقش میانجی مهمی بین اضطراب تحصیلی و پیشرفت تحصیلی ایفا می کنند. یافته ها حاکی از اهمیت طراحی مداخلات چندبعدی است که هم عوامل فردی و هم عوامل محیطی را در نظر گرفته و زمینه موفقیت تحصیلی پایدار را فراهم می کنند. نتایج این مطالعه پیامدهای کاربردی مهمی برای معلمان، والدین و برنامه ریزان آموزشی دارد و نشان می دهد که آموزش مهارت های خودتنظیمی، کاهش اضطراب تحصیلی و ارتقای کیفیت تعامل والدین می تواند عملکرد و انگیزه تحصیلی دانش آموزان را به شکل قابل توجهی بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، اضطراب تحصیلی ، تعامل والدین ، پیشرفت تحصیلی ، حمایت خانوادگی