ارزیابی نقش محیط های یادگیری ترکیبی در رشد توانمندی های خلاقانه دانش آموزان و کاربرد آن ها در موقعیت های واقعی زندگی

یادگیری ترکیبی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، با تلفیق آموزش حضوری و یادگیری مبتنی بر فناوری، زمینه ای پویا برای پرورش توانمندی های خلاقانه دانش آموزان فراهم می کند. این رویکرد با ایجاد فرصت های متنوع برای تعامل، اکتشاف، حل مسئله و تفکر واگرا، نقش موثری در فعال سازی ظرفیت های ذهنی فراگیران ایفا می کند و آن ها را از یادگیری صرفا انتقالی به یادگیری معنادار و کاربردمحور سوق می دهد. محیط های یادگیری ترکیبی با انعطاف پذیری ساختاری و محتوایی، امکان توجه به تفاوت های فردی و سبک های یادگیری متنوع را فراهم کرده و بستری مناسب برای تجربه های یادگیری خلاقانه و خودراهبرانه ایجاد می کنند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی نقش محیط های یادگیری ترکیبی در رشد توانمندی های خلاقانه دانش آموزان انجام شده و به بررسی ابعاد مختلف خلاقیت از جمله ابتکار، انعطاف پذیری شناختی، اصالت ایده ها و توانایی حل مسائل واقعی می پردازد. در این چارچوب، یادگیری ترکیبی نه تنها به عنوان یک ابزار فناورانه، بلکه به مثابه یک الگوی تربیتی در نظر گرفته می شود که می تواند ارتباط میان دانش نظری و موقعیت های واقعی زندگی را تقویت کند. استفاده از فعالیت های پروژه محور، یادگیری مسئله محور و تعاملات آنلاین هدفمند از جمله عناصر کلیدی این محیط ها به شمار می روند. محیط های یادگیری ترکیبی با افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و فراهم سازی فرصت های تجربه عملی، زمینه انتقال آموخته ها به موقعیت های واقعی زندگی را تقویت می کنند. دانش آموزانی که در این محیط ها یاد می گیرند، توانایی بیشتری در به کارگیری ایده های خلاقانه در حل مسائل روزمره، تصمیم گیری آگاهانه و سازگاری با شرایط متغیر از خود نشان می دهند. در نهایت، نتایج پژوهش بر ضرورت بازنگری در طراحی محیط های آموزشی و توجه به یادگیری ترکیبی به عنوان راهکاری اثربخش برای تربیت دانش آموزان خلاق، توانمند و آماده مواجهه با چالش های زندگی معاصر تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

محیط های یادگیری ترکیبی ، رشد توانمندی های خلاقانه ، دانش آموزان ، موقعیت های واقعی زندگی