نقش ارزیابی و بازخورد در بهبود یادگیری

ارزیابی و بازخورد از مهم ترین عناصر فرآیند یاددهی–یادگیری به شمار می آیند که نقش تعیین کننده ای در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان دارند. هدف این مقاله بررسی نقش ارزیابی های آموزشی و بازخوردهای معلم در ارتقای یادگیری معنادار و پایدار دانش آموزان است. یافته های پژوهش نشان می دهد که ارزیابی زمانی می تواند موثر واقع شود که از حالت صرفا نمره محور خارج شده و به عنوان بخشی از فرآیند یادگیری مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی تکوینی، مستمر و مشارکتی، امکان شناسایی نیازهای یادگیری دانش آموزان را فراهم کرده و به معلمان کمک می کند تا تدریس خود را متناسب با توانایی ها و سطح پیشرفت آنان تنظیم کنند. از سوی دیگر، بازخورد توصیفی، دقیق و به موقع موجب افزایش انگیزه، خودتنظیمی و مسئولیت پذیری دانش آموزان در یادگیری می شود. نتایج نشان می دهد که مشارکت دانش آموزان در خودارزیابی و ارزیابی همتایان، نقش مهمی در درک معیارهای موفقیت و بهبود عملکرد آموزشی دارد. همچنین ایجاد فضای امن و حمایتی برای ارائه بازخورد، اضطراب تحصیلی را کاهش داده و اعتمادبه نفس یادگیرندگان را افزایش می دهد. در مجموع، این مقاله بر ضرورت تغییر نگرش به ارزیابی و بازخورد به عنوان ابزارهای یادگیری تاکید می کند و آن ها را زمینه ساز ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری عمیق معرفی می نماید.واژگان کلیدی: ارزیابی آموزشی، بازخورد سازنده، یادگیری معنادار، ارزیابی تکوینی، خودارزیابی، بهبود یادگیری