آموزگاری مبتنی بر تفاوت ها: راهکارهای عملی برای دانش آموزان استثنایی

آموزش دانش آموزان استثنایی در مقطع ابتدایی مستلزم رویکردهایی انعطاف پذیر، انسانی و مبتنی بر تفاوت های فردی است. هدف این پژوهش بررسی راهکارهای عملی آموزگاری مبتنی بر تفاوت ها و نقش آن در بهبود یادگیری، مشارکت و توانمندسازی دانش آموزان استثنایی است. پژوهش با رویکرد کیفی انجام شد و داده ها از طریق مشاهده کلاس های درس، مصاحبه با آموزگاران و یادداشت های میدانی گردآوری گردید. یافته ها نشان داد که پذیرش تفاوت های فردی، استفاده از روش های تدریس فعال، طراحی فعالیت های چندسطحی، ارائه بازخورد سازنده و ایجاد محیط یادگیری حمایتی، تاثیر قابل توجهی بر افزایش انگیزه، اعتمادبه نفس و مشارکت دانش آموزان استثنایی دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که آموزگاری مبتنی بر تفاوت ها موجب بهبود یادگیری مفهومی، تقویت مهارت های اجتماعی و افزایش احساس تعلق دانش آموزان به محیط مدرسه می شود. نقش معلم به عنوان تسهیل گر یادگیری و حامی رشد دانش آموزان در این رویکرد بسیار برجسته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که با فراهم کردن شرایط مناسب، آموزش معلمان و حمایت نهادی، می توان آموزگاری مبتنی بر تفاوت ها را به عنوان رویکردی موثر در آموزش فراگیر و تحقق عدالت آموزشی در مدارس ابتدایی نهادینه کرد.واژگان کلیدی: آموزگاری مبتنی بر تفاوت ها، دانش آموزان استثنایی، آموزش ابتدایی، آموزش فراگیر، یادگیری فعال، توانمندسازی، تفاوت های فردی