تاثیر روش های تدریس فعال بر یادگیری دانش آموزان استثنایی در مقطع ابتدایی

هدف این پژوهش بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر یادگیری دانش آموزان استثنایی در مقطع ابتدایی است. آموزش دانش آموزان استثنایی نیازمند رویکردهایی انعطاف پذیر، انگیزشی و متناسب با توانایی های فردی آنان است و روش های تدریس فعال می توانند زمینه یادگیری عمیق تر و پایدارتر را برای این گروه از دانش آموزان فراهم کنند. در این پژوهش، با تمرکز بر فعالیت های مشارکتی، پروژه محور، بازی های آموزشی و حل مسئله، تاثیر این روش ها بر انگیزه، مشارکت، اعتمادبه نفس و مهارت های اجتماعی دانش آموزان بررسی شد. یافته ها نشان داد که استفاده از روش های فعال موجب افزایش مشارکت دانش آموزان در فعالیت های کلاسی، بهبود درک مفاهیم درسی و کاهش اضطراب یادگیری می شود. همچنین دانش آموزان در چنین محیط هایی احساس ارزشمندی بیشتری داشته و توانایی های شناختی و اجتماعی آنان تقویت می شود. نتایج نشان می دهد که تدریس فعال نه تنها یادگیری درسی را ارتقا می دهد، بلکه نقش موثری در توانمندسازی دانش آموزان استثنایی و رشد همه جانبه آنان ایفا می کند. بنابراین، به کارگیری گسترده این روش ها در کلاس های ابتدایی می تواند گامی موثر در جهت تحقق آموزش فراگیر و عادلانه باشد.واژگان کلیدی: تدریس فعال، دانش آموزان استثنایی، آموزش ابتدایی، یادگیری مشارکتی، توانمندسازی، یادگیری فعال، آموزش فراگیر