تحلیل و بررسی تاثیر تمرینات ریتمیک مبتنی بر موسیقی تعاملی بر کاهش حواس پرتی کودکان و دانش آموزان

اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) یکی از شایع ترین اختلالات عصبی-رشدی دوران کودکی است که با مشکلات تمرکز، حواس پرتی و تکانش گری همراه است. پژوهش حاضر به بررسی تاثیر تمرینات ریتمیک مبتنی بر موسیقی تعاملی بر کاهش حواس پرتی کودکان مبتلا به ADHD می پردازد. این مطالعه با رویکرد نیمه آزمایشی و طرح پیش آزمون و پس آزمون انجام شد و شامل ۳۰ کودک ۷ تا ۱۰ ساله با تشخیص ADHD بود که به طور تصادفی در گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت برنامه تمرینات ریتمیک مبتنی بر موسیقی تعاملی به مدت هشت هفته، دو جلسه ۴۵ دقیقه ای در هفته قرار گرفت. ابزار گردآوری داده ها شامل مقیاس ارزیابی حواس پرتی و مشاهده رفتاری بود. نتایج نشان داد که کودکان گروه آزمایش پس از مداخله کاهش معناداری در میزان حواس پرتی و بهبود توجه داشتند، در حالی که گروه کنترل تغییر قابل توجهی را نشان نداد. این یافته ها حاکی از آن است که تمرینات ریتمیک تعاملی با موسیقی می توانند به عنوان یک روش مکمل موثر در مدیریت علائم ADHD و ارتقای توانایی توجه کودکان مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

ADHD ، حواس پرتی ، تمرینات ریتمیک ، موسیقی تعاملی ، توانبخشی کودکان