تطبیق محیط فیزیکی مدرسه با نیاز های حسی دانش آموزان دارای اختلالات اوتیسم

اختلالات طیف اوتیسم (ASD) با ویژگی های حسی متفاوت در کودکان همراه است که می تواند بر رفتار، تعاملات اجتماعی و یادگیری آن ها در محیط مدرسه تاثیرگذار باشد. محیط فیزیکی نامناسب، شامل نور شدید، صداهای بلند و فضاهای شلوغ، می تواند باعث افزایش اضطراب، کاهش توجه و بروز رفتارهای پرخطر شود. این مقاله به بررسی راهکارهای تطبیق محیط فیزیکی مدرسه با نیازهای حسی دانش آموزان دارای ASD می پردازد. بر اساس مرور ادبیات و مطالعات پیشین، تغییرات محیطی شامل تنظیم نور، کنترل نویز، طراحی فضاهای مشخص و آرام، و استفاده از مبلمان و تجهیزات حسی، موجب بهبود تعامل اجتماعی، تمرکز و عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود. یافته ها نشان می دهد که تطبیق محیط مدرسه با نیازهای حسی، نه تنها رفاه و خودتنظیمی کودکان را افزایش می دهد، بلکه مشارکت آن ها در فعالیت های کلاسی و یادگیری را نیز بهبود می بخشد. این مقاله با ارائه راهنمایی های عملی برای معلمان و مدیران، اهمیت طراحی محیط های آموزشی حساس محور را برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، نیازهای حسی ، محیط مدرسه ، خودتنظیمی ، آموزش فراگیر