بررسی اثر برنامه های مشارکتی آموزگار و دبیر بر توانایی های اجتماعی و همکاری دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی اثر برنامه های مشارکتی آموزگار و دبیر بر توانایی های اجتماعی و همکاری دانش آموزان مدارس ابتدایی و متوسطه دوم ناحیه ۳ کرمانشاه انجام شد. روش پژوهش کاربردی–پیمایشی و نیمه تجربی (quasi-experimental) بود و از طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش استفاده شد. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مدارس ابتدایی و متوسطه دوم ناحیه ۳ کرمانشاه بود و نمونه شامل ۱۲۰ دانش آموز (۶۰ گروه آزمایش و ۶۰ گروه کنترل) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد توانایی های اجتماعی و همکاری جمع آوری و با آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که برنامه های مشارکتی آموزگار و دبیر توانایی های اجتماعی و مهارت همکاری دانش آموزان را به طور معنادار افزایش می دهد (p < ۰.۰۰۱). همچنین، اثرات مثبت در هر دو جنس دختر و پسر مشاهده شد و دانش آموزان متوسطه دوم افزایش کمی بالاتر در مهارت همکاری داشتند. یافته ها نشان می دهد که فعالیت های گروهی و هدایت شده توسط معلم، بهبود تعامل اجتماعی، اعتماد به نفس و توانایی حل مسئله گروهی را تقویت می کند. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود مدارس فعالیت های مشارکتی را در برنامه آموزشی خود ادغام کرده و معلمان دوره های آموزشی مرتبط با هدایت گروهی را بگذرانند.

کلیدواژه ها:

توانایی های اجتماعی ، همکاری ، یادگیری مشارکتی ، آموزگار و دبیر ، مدارس ابتدایی و متوسطه