اقدام پژوهی در بهبود مهارت های ارتباطی و مشارکت آموزشی یک کودک دختر شش ساله مبتلا به سندروم داون دارای تاخیر کلامی در کلاس پیش دبستانی استثنایی

این پژوهش از نوع اقدام پژوهی و با هدف بهبود مهارت های ارتباطی و افزایش مشارکت آموزشی یک کودک دختر شش ساله مبتلا به سندروم داون دارای تاخیر کلامی در کلاس پیش دبستانی استثنایی انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، ناتوانی کودک در برقراری ارتباط کلامی و غیرکلامی، کناره گیری اجتماعی، اجتناب از تعامل با معلم و همسالان و عدم مشارکت در فعالیت های آموزشی بود. داده ها از طریق مشاهده نظام مند، ثبت وقایع روزانه، گفت وگو با والدین و همکاران، و بررسی رفتار کودک در موقعیت های مختلف آموزشی گردآوری شد. پس از تحلیل داده ها، راهکارهایی مبتنی بر بازی درمانی، تقویت ارتباط غیرکلامی، ایجاد محیط امن آموزشی، تعامل فردی هدفمند و استفاده از ابزارهای دیداری طراحی و اجرا گردید. نتایج نشان داد که اجرای تدریجی و هدفمند این راهکارها موجب کاهش رفتارهای کناره گیری، افزایش تماس چشمی، بهبود توجه و تمرکز، و مشارکت نسبی کودک در فعالیت های آموزشی شد. یافته ها حاکی از آن است که اقدام پژوهی می تواند ابزاری موثر برای حل مسائل آموزشی کودکان با نیازهای ویژه باشد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، سندروم داون ، تاخیر کلامی ، پیش دبستانی استثنایی ، مهارت های ارتباطی