بررسی تاثیر توانمندسازی نیروی انسانی بر کیفیت تدریس و عملکرد حرفه ای

این پژوهش به بررسی مفهوم توانمندسازی نیروی انسانی در نظام آموزش و پرورش و تاثیر آن بر کیفیت تدریس، عملکرد حرفه ای و ساختار سازمانی می پردازد. با استفاده از روش مروری، یافته های مطالعات علمی، پژوهش های پیشین و اسناد مرتبط با موضوع تحلیل شدند تا تصویری جامع از ابعاد، موانع و پیامدهای توانمندسازی ارائه شود. نتایج نشان دادند که توانمندسازی یک فرایند چندبعدی و پویا است که شامل ابعاد فردی، حرفه ای، سازمانی و فرهنگی می شود. این فرایند با افزایش خودکارآمدی، اعتماد به نفس و انگیزه شغلی معلمان همراه است و به بهبود کیفیت تدریس، ارتقای عملکرد حرفه ای و تقویت هویت حرفه ای کارکنان منجر می شود. همچنین، توانمندسازی نقش مهمی در تقویت نوآوری، اجرای موفق طرح های تحول آموزشی و تحقق عدالت آموزشی ایفا می کند. با این حال، موانعی چون ساختارهای متمرکز، فرهنگ سازمانی کنترل گر، عدم ارتقای شغلی و آموزش های غیرکاربردی، مانع از تحقق توانمندسازی واقعی می شوند. مدیران آموزشی به عنوان تسهیل گران کلیدی، در ایجاد فضای اعتماد، مشارکت و حمایت حرفه ای نقش حیاتی دارند. نتیجه گیری پژوهش این است که توانمندسازی نیروی انسانی نه یک اقدام جانبی، بلکه یک ضرورت راهبردی برای تحول پایدار در آموزش و پرورش است. برای اثربخشی بیشتر، نیازمند بازنگری در سیاست های سازمانی، طراحی برنامه های توسعه حرفه ای اثربخش، ایجاد نظام های جبران خدمات منصفانه و تغییر فرهنگ سازمانی مبتنی بر احترام و یادگیری جمعی است.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، دانش آموز محوری ، معلم ، دانش آموز