نقش دلبستگی ایمن در کاهش اضطراب جداسازی در کودکان دارای مادران شاغل (در مدارس استثنایی)

امروزه با افزایش حضور زنان در بازار کار و تغییر ساختارهای خانواده، بسیاری از کودکان، از جمله کودکان دارای نیازهای ویژه، ساعات طولانی را جدا از مادران خود سپری می کنند. این جداسازی، به ویژه در کودکان مستقر در مدارس استثنایی که به دلیل محدودیت های رشدی و شناختی به وابستگی بیشتری به مراقبین اولیه نیاز دارند، می تواند زمینه ساز بروز اختلالات هیجانی مانند اضطراب جداسازی شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی «سبک دلبستگی ایمن» در کاهش علائم اضطراب جداسازی در کودکانی که مادران شاغل دارند، انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل تمامی کودکان مقطع پیش دبستانی و ابتدایی مدارس استثنایی شهر [نام شهر] در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها ۱۰۰ کودک به همراه مادرانشان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های دلبستگی کودک به مادر (ASPC)، مقیاس سنجش اضطراب جداسازی و پرسشنامه وضعیت شغلی مادران بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین سبک دلبستگی ایمن و اضطراب جداسازی رابطه ای منفی و معنادار وجود دارد (۰۱/۰> P). به طوری که کودکانی که دلبستگی ایمن تری به مادر داشتند، علائم کمتری از اضطراب هنگام جدایی نشان دادند. همچنین نتایج نشان داد که دلبستگی ایمن می تواند اثرات منفی حضور طولانی مدت مادر در محل کار را بر اضطراب کودک تعدیل کند. در نهایت می توان نتیجه گرفت که تقویت رابطه عاطفی و ایجاد پایگاه امنیت در کودکان استثنایی، راهکاری حیاتی برای مدیریت اضطراب جداسازی در خانواده هایی با مادران شاغل است.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ایمن ، اضطراب جداسازی ، مادران شاغل ، کودکان استثنایی ، روانشناسی رشد