چگونه توانستم با همدردی کردن سختی جدایی از والدین را در دانش آموز کاهش دهم؟

این اقدام پژوهشی با هدف کاهش اضطراب و سختی جدایی دانش آموزان از والدین از طریق همدردی و همراهی عاطفی معلم انجام شد. در ابتدا مسئله با مشاهده مستقیم رفتار دانش آموزان، مصاحبه با والدین و دانش آموزان و یادداشت های روزانه شناسایی شد و مشخص گردید که جدایی از والدین باعث بروز اضطراب، مقاومت در حضور در کلاس و کاهش مشارکت فعال دانش آموزان می شود. سپس با بررسی سوابق نظری و عملی و مشورت با همکاران و مدیر مدرسه، راهکارهایی شامل ایجاد فضای امن و آرام، فعالیت های کوتاه و جذاب، گفت وگو و همدردی فردی با دانش آموزان و تعامل مستمر با والدین طراحی شد. این راهکارها با زمان بندی مشخص و نظارت مدیر و عوامل اجرایی اجرا شد و در طول اجرای طرح، شواهد و مدارک متعدد شامل یادداشت های روزانه، مصاحبه ها، اظهارات والدین و همکاران و مدارک تصویری جمع آوری گردید. تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که اجرای برنامه همدردی باعث کاهش محسوس اضطراب دانش آموزان، افزایش مشارکت فعال، بهبود تعامل با همسالان و معلم و ارتقای تجربه حضور در مدرسه شده است. ارزیابی تاثیر اقدام با تایید مدیر، همکاران و والدین اعتبار علمی یافته ها را تضمین کرد و اصلاحات لازم در زمان بندی و نحوه اجرای فعالیت ها اعمال شد تا نتایج پایدار و قابل اتکا باشند. این اقدام پژوهشی نشان داد که همدردی و همراهی عاطفی معلم می تواند به عنوان یک راهکار موثر و کاربردی برای کاهش اضطراب جدایی دانش آموزان و بهبود مشارکت و یادگیری آن ها در محیط مدرسه به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

اضطراب ، جدایی ، همدردی ، مشارکت ، دانش آموز