تاثیر روش های تدریس مبتنی بر سازنده گرایی بر خلاقیت دانش آموزان ابتدایی

هدف این پژوهش بررسی تاثیر روش های تدریس مبتنی بر سازنده گرایی بر خلاقیت دانش آموزان دوره ابتدایی است. پرسش اصلی پژوهش این است که آیا به کارگیری رویکرد سازنده گرایی در فرایند تدریس می تواند سطح خلاقیت دانش آموزان ابتدایی را ارتقا دهد. این مطالعه به صورت توصیفی-تحلیلی انجام شد و جامعه آماری شامل دانش آموزان کلاس های سوم تا پنجم ابتدایی در مدارس شهری بود. به منظور گردآوری داده ها از ابزار پرسشنامه خلاقیت با روایی محتوا و پایایی ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. روش تحلیل داده ها نیز بر پایه آزمون t تک نمونه ای برای مقایسه میانگین های به دست آمده با مقدار مرجع طراحی شد. نتایج کلی نشان می دهد که به کارگیری فعالیت های مبتنی بر سازنده گرایی، مشارکت فعال دانش آموزان، یادگیری همکارانه و فرایندهای بازاندیشی منجر به بهبود مولفه های خلاقیت از جمله کنجکاوی، انعطاف پذیری تفکر، تولید راه حل های نوآورانه و توانایی ارزیابی ایده ها می شود. این یافته ها با یافته های پیشین در ستایش رویکردهای نوین تدریس همسو است و اهمیت به کارگیری سازنده گرایی در برنامه های آموزشی ابتدایی را تقویت می کند. محدودیت هایی مانند نمونه محدود و دوره زمانی کم هزینه نشان می دهد که تحقیقات آتی با نمونه های گسترده تر و طرح های طولانی مدت باید به تحلیل پایداری اثرات بپردازند.

کلیدواژه ها:

ساختن گرایی ، ساختارگرایی ، روش تدریس ، خلاقیت