اثربخشی آموزش مبتنی بر یادگیری مشارکتی بر توسعه شایستگی های ارتباطی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مبتنی بر یادگیری مشارکتی بر بهبود شایستگی های ارتباطی دانش آموزان دوره متوسطه دوم انجام شد. یادگیری مشارکتی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، با تاکید بر تعامل سازنده، مسئولیت پذیری گروهی و مشارکت فعال فراگیران، زمینه رشد مهارت های ارتباطی از جمله بیان موثر، همدلی و تعامل اجتماعی را فراهم می سازد. روش پژوهش نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان پایه دهم یکی از دبیرستان های شهر تهران بود که از میان آن ها ۴۰ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسش نامه مهارت های ارتباطی کانسکی (۲۰۰۵) استفاده شد که روایی محتوایی آن توسط صاحب نظران تایید و ضریب پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ ۰.۸۷ به دست آمد. یافته های پژوهش نشان داد اجرای برنامه یادگیری مشارکتی موجب افزایش معنادار شایستگی های ارتباطی دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. بر اساس نتایج، می توان گفت به کارگیری یادگیری مشارکتی در محیط های آموزشی نقش موثری در ارتقای توانمندی های ارتباطی دانش آموزان دارد و می تواند به بهبود کیفیت تعاملات آموزشی و اجتماعی منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مشارکتی ، شایستگی ارتباطی ، تعامل کلاسی ، مشارکت گروهی ، یادگیری فعال