نقش مدیریت زمان و برنامه ریزی آموزشی در افزایش بهره وری مدارس

امروزه محیط های آموزشی با چالش های متعددی از جمله اضطراب تحصیلی، فشارهای امتحان و کمبود مهارت های اجتماعی روبه رو هستند که می توانند سلامت روان و عملکرد تحصیلی فراگیران را تحت تاثیر قرار دهند. آموزش مثبت اندیشی به عنوان یکی از رویکردهای نوین روان شناسی مثبت، با تمرکز بر تقویت نگرش های سازنده، خوش بینی، خودکارآمدی و مهارت های اجتماعی، به عنوان یک ابزار موثر در ارتقای سازگاری اجتماعی و کنترل استرس در محیط های آموزشی مطرح شده است. پژوهش حاضر به روش مروری، با هدف بررسی و تحلیل اثرات آموزش مثبت اندیشی بر سازگاری اجتماعی و کنترل استرس دانش آموزان و دانشجویان انجام شد.در این مطالعه، مطالعات علمی داخلی و خارجی مرتبط با آموزش مثبت اندیشی و پیامدهای روان شناختی، اجتماعی و رفتاری آن گردآوری و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که آموزش مثبت اندیشی با افزایش خودکارآمدی، منبع کنترل درونی و ایجاد هیجانات مثبت، به طور معناداری موجب کاهش اضطراب تحصیلی و فشارهای روانی دانش آموزان و دانشجویان می شود. همچنین، این آموزش ها با تقویت مهارت های ارتباطی، تعاملات اجتماعی سازگارانه و توانایی مدیریت تعارض، نقش موثری در بهبود سازگاری اجتماعی دارند. نتایج مرور پژوهش ها نشان می دهد که اجرای برنامه های آموزشی مثبت اندیشی می تواند ضمن ارتقای بهزیستی روان شناختی، موجب افزایش انگیزه تحصیلی، شادکامی و امید به زندگی فراگیران گردد.این پژوهش همچنین فرصت ها و چالش های مرتبط با آموزش مثبت اندیشی در محیط های آموزشی را شناسایی کرد. از جمله چالش ها می توان به مقاومت فرهنگی، فشارهای تحصیلی و تفاوت های فردی اشاره کرد و از جمله فرصت ها به افزایش تاب آوری روانی، تقویت مهارت های اجتماعی و ایجاد محیط یادگیری حمایتی و انگیزشی.با توجه به نتایج، توصیه می شود که برنامه های آموزشی مثبت اندیشی به صورت هدفمند و مستمر در مدارس و دانشگاه ها اجرا شده و معلمان و مشاوران آموزش دیده و خانواده ها در فرآیند آموزش مشارکت فعال داشته باشند تا اثرگذاری بلندمدت این رویکرد بر سلامت روان و سازگاری اجتماعی فراگیران تضمین شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مثبت اندیشی ، سازگاری اجتماعی ، کنترل استرس ، بهزیستی روان شناختی ، محیط آموزشی