رابطه بین شیوه ارزشیابی توصیفی و میزان یادگیری معنادار

ارزشیابی توصیفی به عنوان یک الگوی نوین در سنجش پیشرفت تحصیلی، با تغییر تمرکز از نتیجه محوری و نمره گرایی به فرآیندمحوری و رشد بنیادی، پتانسیل بالایی برای تسهیل یادگیری معنادار در دانش آموزان دارد. این مقاله به بررسی رابطه بین شیوه ارزشیابی توصیفی و تحقق یادگیری معنادار می پردازد. تحلیل محتوا نشان می دهد که مولفه های کلیدی ارزشیابی توصیفی، از جمله ارائه بازخورد کیفی و سازنده، استفاده از پوشه کار، و تاکید بر خودارزیابی، مستقیما با شاخص های یادگیری معنادار مانند درک عمیق مفهومی، انگیزش درونی و توانایی کاربست دانش در موقعیت های جدید مرتبط هستند. این پژوهش استدلال می کند که ارزشیابی توصیفی با کاهش اضطراب و رقابت مخرب، ایجاد فضای امن برای آزمون و خطا و هدایت هدفمند فرآیندهای تفکر، بستر لازم برای وقوع یادگیری عمیق و پایدار را فراهم می سازد. با این حال، چالش های اجرایی از جمله فشارهای سیستم سنتی، کمبود زمان و نیاز به توسعه مهارت های حرفه ای معلمان، می تواند این رابطه مثبت را تضعیف کند. در نهایت، این مقاله بر این نکته تاکید دارد که تحقق کامل ظرفیت های ارزشیابی توصیفی مستلزم تغییری پارادایمی در نگرش تمامی ذینفعان آموزشی از معلمان و دانش آموزان تا والدین و سیاستگذاران است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی توصیفی ، یادگیری ، سنجش ، بازخورد ، خودارزیابی