بررسی آثار نگرش معلم محور و دانش آموزمحور بر ارتقای یادگیری در درس تربیت بدنی

در نظام های آموزشی معاصر، نگرش معلمان نسبت به فرآیند تدریس و یادگیری نقش بسزایی در تعیین کیفیت یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. دو رویکرد اصلی در این زمینه، نگرش معلم محور و دانش آموزمحور هستند که هرکدام پیامدها و ویژگی های خاص خود را در فرآیند یاددهی–یادگیری دارند. نگرش معلم محور بر انتقال مستقیم دانش از معلم به دانش آموز تاکید دارد، در حالی که نگرش دانش آموزمحور به مشارکت فعال، خودتنظیمی، و مسئولیت پذیری یادگیرنده در جریان یادگیری توجه دارد. هدف این پژوهش تحلیل انتقادی تاثیر این دو نگرش بر کیفیت یادگیری در کلاس های درس مدارس است. پژوهش حاضر با استفاده از روش کیفی و مرور منابع علمی، به بررسی ابعاد شناختی، انگیزشی و رفتاری دانش آموزان تحت تاثیر این دو رویکرد می پردازد. نتایج نشان می دهد که نگرش دانش آموزمحور، با تقویت مهارت های تفکر، افزایش انگیزش درونی و بهبود ارتباط بین فردی، نقش موثرتری در ارتقای کیفیت یادگیری ایفا می کند، اگرچه اجرای موفق آن مستلزم تغییر در ساختار برنامه درسی، تربیت معلم و فضای آموزشی است.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، نگرش معلم محور ، نگرش دانش آموزمحور ، کیفیت آموزش ، کلاس درس ، تعامل آموزشی ، برنامه درسی ، روش تدریس