تاثیر محتوای دیجیتال آموزشی بر خودنظم دهی تحصیلی فراگیران در کلاس درس

گسترش فناوری های دیجیتال موجب تحول چشمگیری در شیوه های یاددهی-یادگیری شده است و محتوای دیجیتال آموزشی به یکی از ارکان اصلی فرآیند آموزش معاصر تبدیل شده است. این پژوهش به بررسی تاثیر استفاده از محتوای دیجیتال آموزشی بر رشد مهارت های خودنظم دهی تحصیلی شامل برنامه ریزی درسی، مدیریت زمان، کنترل رفتار و خودارزیابی در میان دانش آموزان می پردازد. یافته های مطالعات حاکی از آن است که محتوای دیجیتال با ویژگی هایی از جمله تعاملی بودن، امکان شخصی سازی یادگیری و دسترسی نامحدود به منابع، میتواند تا ۳۵ درصد مهارت های خودنظم دهی را نسبت به روش های سنتی بهبود بخشد. در عین حال، چالش هایی مانند کمبود مهارت های دیجیتال در معلمان، نابرابری در دسترسی به فناوری و کیفیت متغیر محتوای تولیدشده ممکن است بر نتایج تاثیر گذار باشد. این مطالعه با روش تحقیق ترکیبی و با بررسی تجربیات موفق مدارس پیشرو، راهکارهایی برای بهینه سازی استفاده از محتوای دیجیتال در جهت تقویت خودنظم دهی تحصیلی ارائه می کند. یافته های این پژوهش می تواند مبنایی ارزشمند برای سیاست گذاران و دست اندرکاران آموزشی در تدوین برنامه های کاربردی باشد.

کلیدواژه ها:

محتوای دیجیتال آموزشی ، خودنظم دهی تحصیلی ، فناوری آموزشی ، مدیریت زمان ، شخصی سازی یادگیری