بررسی کاربرد فناوری آموزشی در پرورش یادگیرندگان خودتنظیم

گسترش روزافزون فناوری های آموزشی، فرصت های بی نظیری برای توسعه مهارت های خودتنظیمی در یادگیری فراهم کرده است. این پژوهش به بررسی تاثیر ابزارها و محیط های فناورانه بر رشد مولفه های کلیدی خودتنظیمی شامل هدف گذاری، خودکنترلی، خودارزیابی و مدیریت منابع در بین دانش آموزان می پردازد. یافته های مطالعات نشان می دهد که فناوری های آموزشی پیشرفته، از جمله سیستم های هوشمند آموزشی، پلتفرم های تعاملی و ابزارهای تحلیلی، امکان سنجش مستمر پیشرفت تحصیلی و ارائه بازخورد شخصی سازی شده را فراهم می کنند. تحقیقات میدانی حاکی از آن است که استفاده موثر از این فناوری ها می تواند مهارت های خودتنظیمی یادگیرندگان را تا ۳۵ درصد بهبود بخشد. با این حال چالش هایی نظیر شکاف دیجیتالی، نیازهای ویژه یادگیرندگان و کمبود مربیان آموزش دیده در استفاده از فناوری های نوین می تواند اثربخشی این روش ها را محدود نماید. این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی و با بررسی نظام مند پژوهش های معتبر بین المللی، راهکارهای عملی برای بهینه سازی کاربرد فناوری آموزشی در پرورش یادگیرندگان خودتنظیم ارائه می دهد. یافته های این پژوهش می تواند به سیاست گذاران، معلمان و طراحان آموزشی در ایجاد محیط های یادگیری اثربخش یاری رساند.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، یادگیرنده خودتنظیم ، خودارزیابی ، هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری تطبیقی