بررسی آینده تکنولوژی آموزشی؛ حرکت به سمت سیستم های خودآموز با درک احساسات دانش آموزان ابتدایی

پیشرفت های چشمگیر در عرصه فناوری اطلاعات و ارتباطات، زمینه ساز تحولات بنیادین در سیستم های آموزشی شده و افق های نوینی را برای آینده آموزش ترسیم کرده است. هدف اصلی این مقاله، بررسی و تحلیل آینده تکنولوژی آموزشی با تمرکز بر حرکت به سمت سیستم های خودآموزی است که قادر به درک و تحلیل احساسات دانش آموزان مقطع ابتدایی می باشند. این مقاله با رویکردی کیفی و به روش کتابخانه ای و مروری انجام شده است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که ادغام هوش مصنوعی عاطفی در سیستم های آموزشی، نقشی کلیدی در شخصی سازی فرآیند یادگیری ایفا می کند. این سیستم ها با رصد لحظه ای حالات چهره، لحن صدا و زبان بدن دانش آموزان، می توانند محتوای درسی و نوع بازخوردها را متناسب با وضعیت روحی و نیازهای عاطفی کودک تنظیم کنند که این امر منجر به افزایش انگیزه، کاهش اضطراب و بهبود عملکرد تحصیلی می شود. همچنین، تاثیرات تربیتی این سیستم ها در تقویت مهارت های اجتماعی و عاطفی کودکان و همسویی آن با اصول تربیتی فرهنگی-اسلامی مورد تاکید قرار گرفت. با این حال، چالش های فنی مربوط به دقت الگوریتم ها و ملاحظات اخلاقی پیرامون حریم خصوصی و امنیت داده های دانش آموزان، از جمله موانع مهم در مسیر پیاده سازی این فناوری ها هستند. همچنین اگرچه این سیستم ها نمی توانند جایگزین معلم شوند، اما به عنوان ابزاری توانمندساز می توانند با ایجاد تعادل میان فناوری و ارتباط انسانی، آینده ای روشن برای آموزش ابتدایی رقم بزنند.

کلیدواژه ها:

تکنولوژی آموزشی ، سیستم های خودآموز ، هوش مصنوعی عاطفی ، دانش آموزان ابتدایی ، شخصی سازی آموزش