ارزیابی کاربرد سیستم های اطلاعات جغرافیایی (GIS) و هوش مصنوعی در بهینه سازی مدیریت توزیع فضایی پروژه های عمرانی شهرداری

در سال های اخیر، رشد سریع شهرنشینی و افزایش پیچیدگی پروژه های عمرانی شهری چالش های جدیدی را برای مدیریت فضایی و منابع در شهرداری ها ایجاد کرده است. سیستم های اطلاعات جغرافیایی به عنوان ابزارهای توانمند تحلیل داده های مکانی، نقش تعیین کننده ای در بهینه سازی توزیع فضایی پروژه ها، شناسایی اولویت های توسعه ای و پشتیبانی از تصمیم گیری های مبتنی بر داده در مدیریت شهری دارند. از سوی دیگر، توسعه هوش مصنوعی و روش های تحلیلی مبتنی بر یادگیری ماشین، تحلیل و پیش بینی الگوهای پیچیده فضایی را تسهیل کرده و باعث افزایش دقت، سرعت و واکنش پذیری مدیریت پروژه های عمرانی شده است. ترکیب GIS و فناوری های هوش مصنوعی، که به طور فزاینده ای به عنوان «هوش مصنوعی زمین مکانی» شناخته می شود، پتانسیل قابل توجهی برای بهبود بهره وری، تخصیص بهینه منابع، کاهش هزینه ها و افزایش اثرگذاری پروژه های عمرانی در سطح شهری دارد. این تلفیق فناورانه به مدیران شهری امکان می دهد تا با تحلیل داده های مکانی و استخراج الگوهای پنهان، برنامه ریزی فضایی پروژه ها را به صورت پویا، منعطف و پاسخ گو نسبت به تغییرات محیطی انجام دهند. استفاده از هوش مصنوعی در GIS می تواند تحلیل های سنتی را خودکار و هوشمند سازد و محدودیت های تحلیل های مکانی پیچیده را کاهش دهد. این مقاله با تمرکز بر ارزیابی کاربردهای GIS و هوش مصنوعی در مدیریت توزیع فضایی پروژه های عمرانی شهرداری، به بررسی نقش و اثرات این فناوری ها در بهینه سازی فرآیندهای تصمیم گیری، تخصیص منابع و پیش بینی نتایج پروژه ها می پردازد. تحلیل ها نشان می دهند که ادغام این دو فناوری در مدیریت شهری می تواند موجب افزایش کارایی، کاهش ناهماهنگی ها و تقویت توسعه پایدار شهری شود.

کلیدواژه ها:

سیستم های اطلاعات جغرافیایی ، هوش مصنوعی ، توزیع فضایی ، پروژه های عمرانی ، مدیریت شهری