نقش هوش هیجانی در سازگاری تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش هوش هیجانی در سازگاری تحصیلی دانش آموزان است. سازگاری تحصیلی به عنوان یکی از عوامل مهم موفقیت آموزشی، شامل توانایی دانش آموز در کنار آمدن با الزامات آموزشی، روابط بین فردی در مدرسه و مدیریت فشارهای تحصیلی می باشد. هوش هیجانی نیز به توانایی درک، تنظیم و مدیریت هیجان های خود و دیگران اشاره دارد و می تواند نقش تعیین کننده ای در بهبود عملکرد تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان ایفا کند. این پژوهش با رویکرد توصیفی–همبستگی انجام شده و جامعه آماری آن دانش آموزان مقطع متوسطه را شامل می شود. داده ها با استفاده از پرسشنامه هوش هیجانی و پرسشنامه سازگاری تحصیلی جمع آوری و با روش های آماری مناسب تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین هوش هیجانی و سازگاری تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. به ویژه مولفه هایی مانند خودآگاهی هیجانی، خودتنظیمی و همدلی بیشترین نقش را در پیش بینی سازگاری تحصیلی داشتند. دانش آموزانی که از سطح بالاتری از هوش هیجانی برخوردار بودند، توانایی بیشتری در مدیریت استرس های تحصیلی، برقراری روابط موثر با معلمان و همکلاسی ها و سازگاری با محیط مدرسه نشان دادند. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که تقویت هوش هیجانی از طریق برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی می تواند به بهبود سازگاری تحصیلی و در نهایت موفقیت آموزشی دانش آموزان منجر شود..

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، سازگاری تحصیلی ، دانش آموزان ، موفقیت تحصیلی ، سلامت روان