هوش مصنوعی و آینده حرفه معلمی در تعلیم و تربیت عصر جدید

هوش مصنوعی (AI) به عنوان یک حوزه میان رشته ای از ریاضیات، علوم کامپیوتر و علوم رفتاری، قدرت تحلیل داده های بزرگ، یادگیری از تجربیات گذشته و ارائه بازخورد به کاربر را دارد. این قابلیت ها در زمینه تعلیم و تربیت به شکل گیری روش های نوین آموزش، شخصی سازی یادگیری، ارزیابی پیوسته و بهبود اثر بخشی تدریس را ممکن می سازد. در این مطالعه، ارتباط هوش مصنوعی با نظام های آموزشی نوین بررسی می شود تا نقش معلم را در عصر دیجیتال روشن کند. هدف اصلی پژوهش، تحلیل چالش ها و فرصت های ناشی از ادغام AI در کلاس درس و سیستم های آموزشی، تشریح شیوه های ممکن برای همکاری انسان-ماشین، و ارائه چارچوبی راهبردی برای توانمندسازی معلمان در این دوره است. روش پژوهش حاضر بررسی کتابخانه ای-مروری با تکیه بر مطالعات بین المللی و پژوهش های داخلی مرتبط است. داده های معرفی شده در این مقاله از طریق مرور ادبیات، گزارش های سیاست گذاری، و مطالعات زمینه ای جمع آوری شده اند. نتایج نشان می دهد که AI می تواند به تقویت تشخیص نیازهای یادگیری، طراحی محتواهای آموزشی فردی سازی شده، و ارائه بازخورد سریع و دقیق منجر شود؛ اما به شرطی که نقش معلم حفظ شود و فناوری به عنوان ابزار مکمل در خدمت فرایند یادگیری باشد. همچنین، تمرکز بر توسعه مهارت های متا-شناختی دانش آموزان و ارتقای توانمندی های معلمان در طراحی، با کاربردهای عملی AI در فرایند تدریس و ارزیابی، از نکات کلیدی است. در نهایت، پیشنهاد می شود که برنامه های آموزشی معلمان با هدف به کارگیری اخلاقی، حریم خصوصی، شفافیت الگوریتمی و عدالت آموزشی گسترش یابد تا از خطرات ناشی از اتکای بیش از حد به فناوری پرهیز شود. نتایج کلی حاکی از آن است که هوش مصنوعی ابزار قدرتمندی است، اما در کنار حفظ نقش محوری معلم، بهبودهای سیستم های آموزشی را به دنبال دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تعلیم و تربیت ، حرفه معلمی ، فناوری های آموزشی ، آموزش هوشمند