بررسی ارتباط بین کیفیت تعامل معلمان و دانش آموزان با پیشرفت تحصیلی در مدارس

پژوهش حاضر با هدف واکاوی دقیق و همه جانبه رابطه میان کیفیت تعاملات بین فردی معلمان و دانش آموزان و تاثیر مستقیم و غیرمستقیم آن بر پیشرفت تحصیلی و انگیزه یادگیری در نظام آموزش مدرن تدوین شده است. تعامل معلم و شاگرد به عنوان هسته مرکزی فرآیند تعلیم و تربیت، نقشی فراتر از انتقال ساده مفاهیم علمی ایفا می کند و به عنوان بستری برای رشد مهارت های عاطفی و اجتماعی شناخته می شود. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی بوده که با تکیه بر تحلیل اسناد بالادستی و مبانی نظری روان شناسی تربیتی صورت گرفته است. یافته های کلیدی نشان می دهد که هرچه پیوند میان معلم و دانش آموز بر پایه احترام متقابل، همدلی و حمایتگری باشد، نرخ درگیری تحصیلی افزایش یافته و رفتارهای ناهنجار کلاسی به طرز چشمگیری کاهش می یابد. در مقابل، تعاملات سرد، تحکم آمیز یا بی تفاوت، منجر به ایجاد اضطراب تحصیلی و در نهایت افت نمرات می گردد. نتایج نهایی حاکی از آن است که کیفیت تعاملات می تواند تا حد زیادی کمبود امکانات سخت افزاری در مدارس را جبران نموده و محیطی پویا برای شکوفایی استعدادهای بالقوه فراهم سازد. پیشنهاد می گردد که نظام های آموزشی با تمرکز بر مهارت های ارتباطی معلمان و ترویج الگوهای تدریس دانش آموزمحور، زمینه را برای بهبود پایدار پیشرفت تحصیلی فراهم آورند تا شاهد خروجی های انسانی کارآمدتر و با اعتمادبه نفس بالاتر در سطح جامعه باشیم.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم ، دانش آموزان ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش ، فضای کلاس