تاثیر تکنیک های بازتوانی شناختی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دیرآموز

در نظام های آموزشی نوین، توجه به نیازهای ویژه دانش آموزان دیرآموز به عنوان چالشی اساسی در حوزه تعلیم و تربیت مطرح می باشد. دانش آموزان دیرآموز که در مرز بین هوش طبیعی و کم توانی ذهنی قرار دارند، اغلب با مشکلاتی در زمینه پردازش اطلاعات، حافظه کاری، توجه و خودتنظیمی مواجه هستند که این عوامل موجب کاهش چشمگیر عملکرد تحصیلی آنان می گردد. در این میان، تکنیک های بازتوانی شناختی به عنوان ابزاری نوین و امیدبخش مطرح شده اند که می توانند با تقویت کارکردهای اجرایی مغز و بهبود فرآیندهای شناختی، گامی موثر در جهت ارتقای پیشرفت تحصیلی این گروه بردارند. مطالعات نشان داده اند که برنامه های بازتوانی شناختی با تمرکز بر مهارت هایی مانند حافظه فعال، انعطاف پذیری شناختی و کنترل بازداری می توانند تاثیر مثبتی بر یادگیری این دانش آموزان داشته باشند. با این وجود، علی رغم پتانسیل بالای این روش ها، چالش هایی مانند کمبود متخصصان آموزش دیده، نبود برنامه ریزی جامع و محدودیت زمانی مدارس، استفاده گسترده از این تکنیک ها را با مشکل مواجه کرده است. این مقاله با هدف بررسی تاثیر تکنیک های بازتوانی شناختی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دیرآموز، در پی ارائه چارچوبی علمی و کاربردی برای بهره گیری از این روش ها در محیط های آموزشی است. نتایج این پژوهش می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های مداخله ای موثر و بهبود کیفیت آموزش این گروه از دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

بازتوانی شناختی ، دانش آموزان دیرآموز ، پیشرفت تحصیلی ، کارکردهای اجرایی ، مداخلات آموزشی