یادگیری ترکیبی و نقش آن در خودتنظیمی تحصیلی دانش آموزان

در دنیای آموزش امروز که تحولات دیجیتال به سرعت در حال تغییر روش های یادگیری هستند، یادگیری ترکیبی به عنوان یکی از کارآمدترین رویکردهای آموزشی مطرح شده است. این پژوهش به بررسی نقش نظام مند یادگیری ترکیبی در بهبود مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان می پردازد. یافته های مطالعات نشان می دهد که تلفیق هوشمندانه آموزش حضوری و آنلاین می تواند تا ۴۰ درصد موجب ارتقای مهارت های کلیدی خودتنظیمی شامل برنامه ریزی تحصیلی، مدیریت زمان، خودارزیابی و خودانگیزشی شود.محیط های یادگیری ترکیبی با ترکیب مزایای آموزش چهره به چهره و انعطاف پذیری آموزش دیجیتال، فرصت های بی نظیری برای توسعه مسئولیت پذیری تحصیلی دانش آموزان فراهم می کنند. پژوهش های میدانی حاکی از آن است که این رویکرد می تواند مشارکت فعال تر دانش آموزان در فرآیند یادگیری را تا ۴۵ درصد افزایش دهد. با این حال، چالش هایی مانند نیاز به زیرساخت های فنی مناسب، لزوم آموزش معلمان و اهمیت طراحی دقیق تلفیق دو محیط یادگیری می تواند بر نتایج تاثیرگذار باشد.این مطالعه با روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) و تحلیل تجربیات موفق بین المللی، چارچوبی عملی برای طراحی نظام یادگیری ترکیبی بهینه ارائه می دهد. یافته های این پژوهش می تواند راهنمای موثری برای سیاست گذاران آموزشی و معلمان در ایجاد محیط های یادگیری کارآمد باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، خودتنظیمی تحصیلی ، آموزش تلفیقی ، مدیریت زمان ، یادگیری مشارکتی