آموزش مجازی و توسعه ظرفیت های خودمدیریتی در یادگیری دانش آموزان

ظهور و گسترش فناوری های دیجیتال، آموزش مجازی را به یکی از ارکان اصلی نظام های آموزشی معاصر تبدیل کرده است که تاثیر عمیقی بر توسعه مهارت های خودمدیریتی دانش آموزان دارد. این پژوهش به بررسی نقش محیط های یادگیری الکترونیکی در تقویت توانایی های خودتنظیمی، برنامه ریزی تحصیلی، مدیریت زمان و خودارزیابی فراگیران می پردازد. مطالعات نشان می دهد که یادگیری مجازی با ایجاد فضای انعطاف پذیر و دسترسی آزاد به منابع آموزشی، بستر مناسبی برای پرورش مسئولیت پذیری و استقلال یادگیری فراهم می کند، به طوری که دانش آموزانی که از این محیط ها استفاده می کنند، ۳۰ درصد افزایش در مهارت های خودمدیریتی نشان داده اند. با این حال، چالش هایی از جمله تفاوت در میزان دسترسی به فناوری، نابرابری در مهارت های دیجیتال و نیاز به پشتیبانی آموزشی ویژه، برخی گروه ها را در بهره برداری از این پتانسیل ها محدود می کند. این مقاله با تحلیل اطلاعات جمع آوری شده از مدارس مجهز به سامانه های آموزش الکترونیکی، به دنبال ارائه راهکارهایی برای طراحی محیط های مجازی است که بتواند به صورت اثربخش توانایی خودمدیریتی را در همه دانش آموزان تقویت کند. یافته های این پژوهش می تواند به سیاست گذاران و متخصصان تعلیم و تربیت در بهبود کیفیت آموزش های مجازی کمک کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، خودمدیریتی تحصیلی ، یادگیری الکترونیکی ، خودتنظیمی ، فناوری آموزشی