نقش آموزش و پرورش در توسعه فردی و اجتماعی: یک مطالعه تطبیقی و تحلیلی

این پژوهش به بررسی بنیادین و تحلیلی نقش محوری نظام آموزش و پرورش در فرآیند توسعه همه جانبه فردی و اجتماعی می پردازد. آموزش و پرورش به مثابه زیربنای هر جامعه ای، مسئولیت خطیری در شکل دهی به سرمایه های انسانی، انتقال میراث فرهنگی، تعمیق هویت ملی و پرورش شهروندانی مسئولیت پذیر و توانمند بر عهده دارد. این مقاله با رویکردی میان رشته ای و مبتنی بر نظریات کلاسیک و معاصر علوم تربیتی، جامعه شناسی آموزش، و اقتصاد توسعه، به کاوش در ابعاد مختلف این نقش می پردازد. ابتدا مبانی نظری و فلسفی آموزش تعریف شده، سپس تحولات تاریخی آن در بستر جهانی و ایران مورد کالبدشکافی قرار می گیرد. تمرکز اصلی بر تفکیک و تبیین چگونگی اثرگذاری آموزش بر ابعاد سه گانه توسعه فردی (شناختی، اخلاقی، روانی-اجتماعی) و ابعاد کلان توسعه اجتماعی (فرهنگی، اقتصادی، سیاسی) استوار است. در ادامه، چالش های معاصر نظیر شکاف دیجیتال، بحران هویت و ناکارآمدی ساختاری مورد نقد قرار می گیرند و در نهایت، راهکارهایی مبتنی بر نوآوری های آموزشی و اصلاح ساختاری ارائه می گردد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که بدون بازنگری بنیادی در پارادایم های آموزشی و تمرکز بر تربیت جامع، دستیابی به توسعه پایدار و کیفی در سطح ملی امری محال خواهد بود.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، توسعه فردی ، توسعه اجتماعی ، سرمایه انسانی ، فلسفه تعلیم و تربیت ، توسعه پایدار