نقش هوش هیجانی در آموزش و پرورش نوین

آموزش و پرورش در قرن بیست و یکم، بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازنگری در رویکردها و تمرکز بر ابعاد جامع تر رشد انسان است. در این میان، ظهور و اهمیت روزافزون مهارت های نرم، به ویژه هوش هیجانی (EQ)، تحولی بنیادین را در تعریف موفقیت تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان رقم زده است. هوش هیجانی، توانایی درک، مدیریت و استفاده موثر از هیجانات خود و دیگران است که نقشی حیاتی در موفقیت فردی و اجتماعی ایفا می کند. این مقاله علمی–ترویجی با هدف بررسی عمیق نقش هوش هیجانی در آموزش و پرورش نوین، به تحلیل مفاهیم کلیدی این حوزه می پردازد. ابتدا، تعاریف و مولفه های اصلی هوش هیجانی بر اساس دیدگاه های برجسته ای چون گلمن، سالووی و مایر تشریح می گردد. سپس، به طور مفصل به بررسی پیامدهای مثبت پیاده سازی هوش هیجانی در فرایند یاددهی–یادگیری، از جمله بهبود عملکرد تحصیلی، کاهش اضطراب و فرسودگی تحصیلی، و ارتقاء روابط میان معلمان و دانش آموزان پرداخته می شود. همچنین، نقش هوش هیجانی در تربیت اجتماعی–اخلاقی دانش آموزان و وظایف معلمان در پرورش این مهارت مورد کنکاش قرار می گیرد. در نهایت، چالش ها و موانع پیش روی اجرای آموزش مبتنی بر هوش هیجانی در نظام آموزشی ایران شناسایی و راهکارهایی برای غلبه بر آن ها ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، آموزش و پرورش نوین ، مهارت های نرم ، یاددهی–یادگیری ، تربیت اجتماعی–اخلاقی.