اخلاق و روان شناسی در آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی

گذار به سوی آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) نویدبخش تحولاتی عمیق در فرآیندهای یاددهی-یادگیری است. این فناوری با قابلیت هایی چون شخصی سازی یادگیری، ارائه بازخورد فوری، و خودکارسازی وظایف اداری، پتانسیل افزایش اثربخشی و دسترسی به آموزش را داراست. با این حال، پیاده سازی موفقیت آمیز AI در نظام های آموزشی نیازمند درک و مدیریت دقیق جنبه های اخلاقی و روان شناختی آن است. این مقاله به بررسی جامع تعامل میان اخلاق، روان شناسی و آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی می پردازد. در بخش اخلاق، مبانی نظری این حوزه در بستر آموزش مورد کاوش قرار گرفته و سپس به مسائل کلیدی مانند حریم خصوصی داده های یادگیرندگان، سوگیری های الگوریتمی، تضمین عدالت آموزشی، حفظ استقلال یادگیرنده، و تعریف مجدد نقش معلم پرداخته می شود. از منظر روان شناسی، این مقاله به مبانی نظری یادگیری در عصری که AI نقشی پررنگ ایفا می کند، و همچنین تاثیرات روان شناختی مثبت و منفی این فناوری بر فرایندهای شناختی، عاطفی و اجتماعی یادگیرندگان می پردازد. چالش های پیش رو در ادغام AI در آموزش و راهکارهای پیشنهادی برای غلبه بر آن ها، همراه با معرفی مطالعات و نمونه های کاربردی از اجرای موفقیت آمیز AI در محیط های آموزشی، از دیگر بخش های این مقاله را تشکیل می دهند. در نهایت، این نوشتار با ارائه یک نتیجه گیری تحلیلی، بر ضرورت رویکردی چندوجهی و مسئولانه در توسعه و به کارگیری AI در آموزش تاکید کرده و بر اهمیت پژوهش های آتی در این زمینه اشاره می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، اخلاق هوش مصنوعی ، روان شناسی یادگیری ، آموزش شخصی سازی شده ، سوگیری الگوریتمی ، حریم خصوصی داده ها ، عدالت آموزشی.