مقایسه احساس تنهایی و شادکامی در فرزندان پرستاران زن دارای اضافه کاری و نوبت کاری موظف

مقدمه: حرفه پرستاری برای پرستاران زن در کنار وظایف مادری، مشکلاتی را در تامین نیازهای روانشناختی فرزندان ایجاد میکند. این مطالعه با هدف مقایسه احساس تنهایی و شادکامی در فرزندان پرستاران زن دارای اضافه کاری و نوبتکاری موظف انجام شد. روش بررسی: این یک مطالعه توصیفی مقایسه ای است. جامعه پژوهش فرزندان پرستاران زن شاغل در اورژانس بیمارستان الزهرا شهر اصفهان  بودند.۱۲۰ نفر از پرستاران بر اساس معیارهای ورود به مطالعه به صورت در دسترس انتخاب شده و در در دو گروه پرستاران با شیفت موظف و اضافه کاری قرار گرفتند. ابزار گردآوری دادهها فرم مشخصات جمعیتشناختی، پرسشنامههای احساس تنهایی آشر و ویلر و شادکامی آکسفورد بود. داده ها  در نرم افزار SPSS نسخه ۲۰ تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها:  نمونهها در دو گروه ۶۰ نفره  فرزندان پرستاران دارای اضافه کاری و دارای شیفت موظف مورد مقایسه قرار گرفتند. در گروه فرزندان پرستاران دارای اضافه کاری، میانگین نمره شادکامی به طور معنادار کمتر بود (۰۰۱/۰=p) که با متغیرهای تکفرزندی ( ۰۵/۰=p)، سن بالاتر فرزند (۰۰۶/۰=p) و جنس دختر (۰۰۶/۰=p) رابطه منفی معنادار داشت. از میان ابعاد شادکامی، بعد خلق مثبت بیشترین و  بعد رضایت از زندگی کمترین تاثیرپذیری را داشت. میانگین نمره تنهایی فرزندان پرستاران دارای شیفت موظف به طور معنادار بیشتر بود(۰۰۱/۰=p) که با متغیرهای تکفرزندی(۰۲/۰=p)، سن بالاتر فرزند(۰۳/۰=p) و جنس دختر (۰۰۱/۰=p) رابطه منفی معنادار داشت. از میان ابعاد تنهایی، بعد تنهایی هیجانی بیشترین و بعد تنهایی اجتماعی کمترین تاثیرپذیری را داشت. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان می دهد که فرزندانی که مادر پرستار به مدت طولانی تری از آنها دور است احساس تنهایی هیجانی بیشتری را تجربه میکنند و شادکامی و خلق مثبت در آنها پایین تر است. با توجه به اینکه غیبت مادر تاثیر بیشتری بر شادکامی و احساس تنهایی دختران نوجوان در خانواده های کم جمعیت دارد، ضروری است سیاستگذاران حوزه سلامت با رویکردی حمایتی، در تامین نیروی انسانی و تنظیم نوبت کاری مناسب برای مادران پرستار توجه ویژه داشته باشند.

کلیدواژه ها:

Happiness ، Loneliness ، Nurse ، Children ، Shift work ، شادکامی ، تنهایی ، پرستار ، فرزند ، نوبت کار