جایگاه خودآگاهی در رشد وشخصیت دانش آموزان

خودآگاهی به عنوان یکی از مهم ترین مولفه های روان شناختی، نقش بسزایی در رشد شخصیتی و تحصیلی دانش آموزان دارد. این پژوهش با هدف بررسی جایگاه خودآگاهی در شکل گیری شخصیت دانش آموزان طراحی شده است. خودآگاهی شامل توانایی فرد در شناخت احساسات، افکار، انگیزه ها و نقاط قوت و ضعف خود می باشد و زمینه ساز رشد مهارت های اجتماعی، تصمیم گیری منطقی، مدیریت هیجانات و ارتقای مهارت های فردی است. پژوهش حاضر با بهره گیری از رویکرد توصیفی–تحلیلی، به بررسی تاثیر خودآگاهی بر ابعاد مختلف شخصیت شامل خودپنداره، اعتمادبه نفس، مسئولیت پذیری و تعاملات اجتماعی دانش آموزان پرداخته است.مطالعات نشان می دهند دانش آموزانی که دارای سطح بالاتری از خودآگاهی هستند، توانایی مدیریت هیجانات، تمرکز بر اهداف تحصیلی و حل مسائل میان فردی را بهتر نشان می دهند و در نتیجه رشد شخصیتی متعادل تری دارند. همچنین، خودآگاهی باعث افزایش انگیزه درونی، استقلال فکری و پذیرش مسئولیت های فردی و اجتماعی می شود. یافته های این تحقیق بر اهمیت آموزش مهارت های خودآگاهی در مدارس تاکید دارد و نشان می دهد که ادغام فعالیت های عملی، تمرین های بازتابی و روش های تربیتی مبتنی بر خودشناسی می تواند بهبود ابعاد شخصیتی و اجتماعی دانش آموزان را تسهیل کند.نتیجه گیری کلی این پژوهش بر این نکته استوار است که خودآگاهی نه تنها ابزاری برای شناخت بهتر خویشتن است، بلکه نقش حیاتی در شکل گیری شخصیت، رشد اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارد و توجه ویژه به آن می تواند زمینه ساز تربیت نسلی متعادل، مسئول و با مهارت های فردی و اجتماعی قوی شود.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی ، رشد شخصیت ، دانش آموزان ، مهارت های اجتماعی ، خودپنداره ، اعتمادبه نفس ، مسئولیت پذیری ، مدیریت هیجانات ، عملکرد تحصیلی ، توسعه فردی