بررسی آثار تلفیق فناوری در برنامه ریزی درسی برای افزایش کیفیت آموزش در مدرسه

در دنیای امروز که فناوری های نوین به سرعت در حال گسترش هستند، نظام های آموزشی ناگزیر از بازنگری در روش ها، محتوا و ساختارهای برنامه ریزی درسی می باشند. هدف این پژوهش مروری، بررسی نقش تلفیق فناوری در برنامه ریزی درسی و تاثیر آن بر بهبود کیفیت آموزش در کلاس درس است. مرور مطالعات داخلی نشان می دهد که استفاده هدفمند از ابزارهای فناورانه مانند هوش مصنوعی، واقعیت افزوده، شبکه های آموزشی و نرم افزارهای تعاملی، می تواند موجب افزایش مشارکت یادگیرندگان، ارتقاء انگیزه، بهبود اثربخشی آموزش و گسترش یادگیری معنادار شود. همچنین، بهره گیری از فناوری در طراحی برنامه های درسی، زمینه ساز تحقق آموزش فراگیر، شخصی سازی یادگیری، و ارتقاء سواد دیجیتال دانش آموزان خواهد بود. این پژوهش بر لزوم بازتعریف نقش معلم، توسعه مهارت های فناورانه و حمایت سیاست گذاران آموزشی از برنامه های درسی فناورمحور تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، فناوری آموزشی ، کیفیت آموزش ، یادگیری فناورمحور ، تحول آموزشی ، معلم فناور ، آموزش هوشمند ، یادگیری تعاملی.