بررسی تاثیر آموزش مهارت های حل تعارض به والدین بر خودتنظیمی هیجانی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های حل تعارض به والدین بر خودتنظیمی هیجانی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر کرمانشاه انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول مدارس دولتی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ و والدین آنان بود که از میان آن ها ۸۰ دانش آموز به همراه والدینشان با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین گردیدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت آموزش مهارت های حل تعارض ویژه والدین قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله آموزشی دریافت نکرد و برنامه های معمول خانواده را ادامه داد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی گارنفسکی و کرایج (۲۰۰۱) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ (۱۹۹۳) بود که روایی و پایایی آن ها در پژوهش های پیشین مورد تایید قرار گرفته است. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تحلیل کوواریانس تک متغیره مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد آموزش مهارت های حل تعارض به والدین تاثیر معناداری بر افزایش خودتنظیمی هیجانی (p<۰.۰۱, η²=۰.۴۸) و بهبود سازگاری اجتماعی دانش آموزان (p<۰.۰۱, η²=۰.۵۱) داشته است و میانگین نمرات این متغیرها در گروه آزمایش در مرحله پس آزمون به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. این یافته ها بیانگر نقش تعیین کننده آموزش والدین در بهبود شاخص های هیجانی و اجتماعی دانش آموزان بود

کلیدواژه ها:

آموزش والدین ، مهارت های حل تعارض ، خودتنظیمی هیجانی ، سازگاری اجتماعی