واکاوی تنوع روش های تجربی در تدریس علوم

علوم تجربی، برخلاف بسیاری از دانش های انتزاعی، با دنیای ملموس و شگفتی های طبیعت گره خورده است. ماهیت این دانش، بر پایه «مشاهده»، «تجربه» و «استنتاج» بنا شده و به همین سبب، آموزش آن نیز نمی تواند به دیوارهای کلاس و صفحات کتاب های درسی محدود بماند. در واقع، یادگیری واقعی در علوم تجربی زمانی رخ می دهد که دانش آموز از نقش یک شنونده ی منفعل به جایگاه یک «پژوهشگر جست وجوگر» ارتقا یابد؛ کسی که اجازه دارد با دستان خود لمس کند، با چشمان خود ببیند و از دل خطاها و موفقیت های آزمایشگاهی، به قوانین حاکم بر جهان هستی پی ببرد. روش های تجربی در تدریس، در حقیقت قلب تپنده ی آموزش علوم هستند که روح پرسشگری را در کالبد دانش آموزان می دمند.در این نوشتار، قصد داریم تا به واکاوی دقیق تنوع روش های تجربی در تدریس علوم بپردازیم و نقش بی بدیل آن ها را در تعمیق درک علمی دانش آموزان بررسی کنیم. ضرورت این بحث در آنجاست که در عصر انفجار اطلاعات، آنچه دانش آموز را به یک دانشمند آینده تبدیل می کند، حفظ کردن فرمول ها نیست، بلکه تسلط بر «روش علمی» و توانایی حل مسائل از طریق تجربه و آزمایش است. تبیین این روش ها نشان خواهد داد که چگونه می توان کلاس علوم را از یک محیط تئوریک ایستا به فضایی پویا و شورانگیز تبدیل کرد که در آن، هر درس جدید، آغازی برای یک ماجراجویی علمی و تجربه ای تکرارناپذیر از لمس واقعیت باشد.

کلیدواژه ها:

علم و تکنولوژی ، دانش آموز ، علوم تجربی ، کشف حقایق ، آموزش علوم