بررسی رابطه سبک تدریس معلمان و انگیزش تحصیلی دانش آموزان

رابطه بین سبک تدریس معلمان و انگیزش تحصیلی دانش آموزان یکی از موضوعات اساسی در آموزش و پرورش و روان شناسی تربیتی است. سبک تدریس معلم به عنوان یک عامل تعیین کننده در نحوه یادگیری و مشارکت دانش آموزان شناخته می شود و می تواند انگیزش درونی و بیرونی آنان را تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش های پیشین نشان داده اند که سبک های دانش آموزمحور و تعاملی، انگیزش پایدار و عملکرد تحصیلی بهتری ایجاد می کنند، در حالی که سبک های کنترل گر و معلم محور بیشتر انگیزش بیرونی کوتاه مدت را تقویت می کنند. تحلیل علمی این موضوع نشان می دهد که تعامل، مشارکت فعال، بازخورد سازنده و حمایت عاطفی معلم از مولفه های کلیدی افزایش انگیزش تحصیلی هستند. ایجاد فضای یادگیری پویا و مشارکتی، ارائه بازخورد به موقع، توجه به تفاوت های فردی دانش آموزان و طراحی فعالیت های عملی و چالش برانگیز موجب ارتقای انگیزش درونی و انگیزش بیرونی می شود. این عوامل نه تنها کیفیت یادگیری را افزایش می دهند، بلکه مهارت های شناختی، اجتماعی و رفتاری دانش آموزان را نیز تقویت می کنند. پیامدهای کاربردی این رابطه شامل بهبود کیفیت تدریس، ارتقای مشارکت فعال دانش آموزان، توانمندسازی معلمان و طراحی برنامه های آموزشی موثر است. بنابراین، انتخاب سبک تدریس مناسب و توجه به نیازهای فردی دانش آموزان می تواند انگیزش تحصیلی را افزایش داده و یادگیری عمیق و پایدار را در محیط های آموزشی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت فعال ، بازخورد