بررسی جایگاه فعالیت های فوق برنامه در تربیت دینی دانش آموزان

نظام تعلیم و تربیت اسلامی در پی پرورش انسان هایی مومن، اخلاق مدار و مسئولیت پذیر است و تحقق این هدف، مستلزم توجه هم زمان به آموزش رسمی و فعالیت های تربیتی مکمل، به ویژه فعالیت های فوق برنامه می باشد. این پژوهش با تمرکز بر جایگاه معلم و مربی و نقش فعالیت های فوق برنامه، به بررسی میزان اثرگذاری این فعالیت ها در تقویت تربیت دینی دانش آموزان می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگرچه در اسناد بالادستی و برنامه های رسمی آموزش و پرورش بر تربیت دینی و اخلاقی تاکید فراوان شده است، اما در عمل، غلبه رویکرد آموزشی و آزمون محور، کمبود منابع، ضعف برنامه ریزی منسجم و فقدان مهارت های تخصصی مربیان، مانع تحقق کامل اهداف تربیت اسلامی شده است. در این میان، معلم و مربی به عنوان اصلی ترین عامل انسانی نظام تربیتی، نقشی فراتر از انتقال دانش داشته و به مثابه الگوی رفتاری و اخلاقی، تاثیر مستقیم بر نگرش ها و رفتارهای دینی دانش آموزان دارد. نتایج بررسی ها حاکی از آن است که فعالیت های فوق برنامه زمانی اثربخش خواهند بود که هدفمند، جذاب، متناسب با نیازهای سنی و فرهنگی دانش آموزان و با مشارکت فعال آنان طراحی شوند. همچنین هماهنگی میان مدرسه، خانواده و نهادهای فرهنگی اجتماعی، شرط اساسی موفقیت این فعالیت هاست. در پایان، پژوهش بر ضرورت توانمندسازی معلمان و مربیان، اصلاح نظام ارزشیابی، حمایت نهادی و بهره گیری از روش های نوین آموزشی تاکید می کند و نتیجه می گیرد که فعالیت های فوق برنامه، در صورت اجرای صحیح، می توانند نقش تعیین کننده ای در تعمیق تربیت دینی و اخلاقی دانش آموزان ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

تعلیم و تربیت ، تربیت دینی ، فعالیت های فوق برنامه ، دانش آموزان