پیش بینی فرسودگی شغلی دیجیتال بر اساس خودکارآمدی تکنولوژیک و حمایت سازمانی ادراک شده در معلمان مدارس هوشمند

هدف اصلی این پژوهش پیش بینی فرسودگی شغلی دیجیتال بر اساس خودکارآمدی تکنولوژیک و حمایت سازمانی ادراک شده در میان معلمان مدارس هوشمند بود. روش شناسی پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان مدارس هوشمند شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آن ها ۳۵۲ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد شامل مقیاس فرسودگی دیجیتال، خودکارآمدی تکنولوژیک و حمایت سازمانی ادراک شده جمع آوری گردید. پس از تایید روایی و پایایی ابزارها، تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS و در دو سطح توصیفی و استنباطی انجام شد. برای آزمون مدل مفهومی از روش مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که مدل مفهومی پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. یافته ها بیانگر آن بود که خودکارآمدی تکنولوژیک رابطه منفی و معناداری با فرسودگی شغلی دیجیتال دارد؛ به این معنا که معلمان با باور بالاتر به توانایی های فناورانه خود، تجربه کمتری از فرسودگی دیجیتال گزارش می دهند. همچنین، حمایت سازمانی ادراک شده توانست پیش بین مثبت و معناداری برای کاهش فرسودگی باشد. نتایج حاصل از تحلیل مسیر نشان داد که حمایت سازمانی نقش تعدیل گر مهمی در تقویت تاثیر خودکارآمدی بر کاهش فرسودگی ایفا می کند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود که مدیران مدارس هوشمند با تقویت باورهای خودکارآمدی معلمان از طریق آموزش های تخصصی و ایجاد بسترهای حمایتی فنی و سازمانی، سلامت روان شغلی معلمان و کیفیت آموزش در محیط های دیجیتال را تضمین نمایند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی دیجیتال ، خودکارآمدی تکنولوژیک ، حمایت سازمانی ، مدارس هوشمند ، سلامت شغلی