اثربخشی آموزش روان شناسی مثبت گرا در مدارس و نظام آموزشی

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی اجرای برنامه های آموزشی مبتنی بر اصول روان شناسی مثبت گرا (Positive Psychology) بر افزایش بهزیستی روان شناختی و بهبود شاخص های عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره دوم متوسطه انجام شده است. با توجه به افزایش چالش های سلامت روان و افت انگیزه در میان دانش آموزان، رویکردهای سنتی آموزشی نیازمند مکملی قوی هستند که بر نقاط قوت و شکوفایی تمرکز کند. این مطالعه با بهره گیری از طرح پژوهشی نیمه تجربی با گروه کنترل و آزمایش، و استفاده از مدل جامع PERMA (بهزیستی عاطفی مثبت، تعامل، روابط مثبت، معنا و هدف، و دستیابی و موفقیت) به عنوان چارچوب نظری، اجرا گردید. جامعه آماری شامل ۴۰۰ نفر از دانش آموزان مقطع متوسطه شهر [نام شهر فرضی] بود که از طریق نمونه گیری خوشه ای تصادفی، ۱۲۰ نفر به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. ابزار سنجش شامل مقیاس بهزیستی روان شناختی ریف (Ryff’s Psychological Well-being Scale) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی بود. نتایج تحلیل واریانس مختلط (ANOVA) نشان داد که اجرای برنامه آموزشی مبتنی بر روان شناسی مثبت گرا به طور معناداری منجر به افزایش میانگین نمرات بهزیستی روان شناختی (به ویژه ابعاد معنا و هدف و روابط مثبت) و بهبود قابل توجه در خودکارآمدی تحصیلی گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است ((p < ۰.۰۰۱)). این یافته ها بر لزوم ادغام آموزش های مبتنی بر نقاط قوت در برنامه درسی ملی برای پرورش نسلی شادتر، با انگیزه تر و موفق تر تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت گرا ، مدل PERMA ، بهزیستی روان شناختی ، عملکرد تحصیلی ، آموزش و پرورش