مبانی و شعائر تصوف در مثنوی مولوی

مولانا یکی از عرفای نامدار قرن هفتم هجری است که در تاریخ تصوف اسلامی، از جایگاه ویژه ای برخوردار است و بر تارک ادبیات عرفانی ایران زمین می درخشد. مثنوی وی نیز دریای بیکرانی از حکمت و معرفت و حقیقت است. مولوی در مثنوی، مراحل مختلف سیر و سلوک و تکامل معنوی را به خوبی بیان کرده و برای تبیین این معنویت، از اصطلاحات و مفاهیم رایج در میان صوفیان به بهترین شکل ممکن بهره برده است. مبانی و اصول تصوف در مثنوی، دیدگاه خاص وی را به تصوف و صوفی گری نشان می دهد؛ تصوفی که با تصوف صوفیان ریاکار و نااهل، تفاوت چشمگیر دارد. مولانا از تصوف و آداب و شعائر آن جهت طی طریق و سلوک الی الله سود جسته و آخرین مرحله از این راه دشوار و پرخطر را، فنافی الله می داند که از این حیث با مبانی عرفان اسلامی نیز مطابقت دارد.

کلیدواژه ها:

عرفان ، تصوف ، ادبیات ، مولانا ، مثنوی