بررسی رابطه بین ویژگی های شخصیتی و تحمل پریشانی با در نظرگرفتن نقش میانجی تاب آوری نوجوانان دارای اختلال سلوک

هدف از انجام این تحقیق بررسی رابطه بین ویژگی های شخصیتی و تحمل پریشانی با در نظرگرفتن نقش میانجی تاب آوری نوجوانان دارای اختلال سلوک بود. با توجه به اینکه محقق از نتایج تحقیق به صورت مستقیم می تواند استفاده کند، لذا تحقیق از منظر هدف کاربردی بود. علاوه بر این، داده های این تحقیق همگی عینی (کمی) بود و لذا از منظر ماهیت نیز تحقیق کمی بود. از نظر روش اجرا هم تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی (مدل معادلات ساختار) بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه نوجوانان دارای اختلال سلوک شهر اردبیل در سال ۱۴۰۲ بود. با توجه به اینکه حجم مشخصی از جامعه آماری وجود ندارد لذا با توجه به فرمول کوکران ماکسیمم حجم نمونه تعداد ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. نمونه گیری با استفاده از روش غیرتصادفی دردسترس انجام گرفت. ابزارهای جمع آوری داده ها پرسشنامه ویژگی های شخصیتی باس و همکاران (۱۹۷۵)، مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و پرسشنامه تاب آوری کانر- دیویدسون (۲۰۰۳) بودند. یافته ها حاکی از آن هستند که ویژگی های شخصیتی نوجوانان دارای اختلال سلوک هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم با در نظر گرفتن نقش میانجی تاب آوری می تواند روی تحمل پریشانی تاثیر داشته باشد (sig<۰.۰۵). در نهایت می توان نتیجه گرفت که با بهبود ویژگی های شخصیتی و افزایش تاب آوری در نوجوانان دارای اختلال سلوک می توان تحمل پریشانی آنان را نیز افزایش داد.

کلیدواژه ها:

ویژگی های شخصیتی ، تحمل پریشانی ، تاب آوری ، نوجوانان دارای اختلال سلوک