بررسی تفاوت های سبک فرزندپروری مادران در خانواده های دارای کودکان عادی و دارای اختلالات رفتاری

خانواده به عنوان نخستین و بنیادی ترین نهاد اجتماعی، نقشی تعیین کننده در شکل گیری الگوهای رفتاری، هیجانی و اجتماعی کودکان ایفا می کند. در این میان، سبک های فرزندپروری مادران به عنوان یکی از مهم ترین ابعاد تعامل والد–کودک، می توانند زمینه ساز رشد بهنجار یا بروز اختلالات رفتاری در کودکان باشند. پژوهش های نظری و تجربی مبتنی بر الگوی بامریند نشان داده اند که سبک های فرزندپروری مقتدرانه، مستبدانه و سهل گیرانه، پیامدهای متفاوتی بر سازگاری روانی و رفتاری کودکان دارند (بامریند، ۱۹۹۱؛ مکابی و مارتین، ۱۹۸۳). هدف از این پژوهش، بررسی توصیفی و مقایسه ای تفاوت های سبک های فرزندپروری مادران در خانواده های دارای کودکان عادی و خانواده های دارای کودکان دارای اختلالات رفتاری است. مطالعات داخلی نشان می دهد که مادران کودکان دارای اختلالات رفتاری، به طور معناداری بیشتر از سبک های فرزندپروری مستبدانه یا سهل گیرانه استفاده می کنند، در حالی که در خانواده های دارای کودکان عادی، سبک مقتدرانه شیوع بیشتری دارد (اسدی، ۱۳۸۶؛ فرضی گل فزانی، ۱۳۸۲). همچنین نتایج پژوهش های بین المللی حاکی از آن است که سبک های فرزندپروری نامتناسب با نیازهای تحولی کودک، می توانند با افزایش مشکلات برون سازی شده مانند پرخاشگری، نافرمانی و نقص خودکنترلی همراه باشند (Pinquart, ۲۰۱۷؛ Tsela et al., ۲۰۲۳).این مقاله با رویکردی توصیفی و با تکیه بر تحلیل نظام مند پژوهش های داخلی و خارجی، به توصیف و مقایسه سبک های فرزندپروری مادران در دو گروه یادشده می پردازد و تلاش می کند سبک غالب در هر گروه را شناسایی کند. نتایج این بررسی می تواند در افزایش آگاهی والدین، متخصصان روانشناسی و برنامه ریزان آموزشی برای طراحی مداخلات پیشگیرانه و حمایتی مبتنی بر خانواده موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

سبک فرزندپروری ، کودکان عادی ، کودکان دارای اختلالات یادگیری