بررسی میزان ارتباط گیری دانش آموزان با مفاهیم کتاب تاریخ و ارائه راهکارهای برای یادگیری بهتر درس تاریخ در مقطع متوسطه دوم

هدف: هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تحلیل میزان ارتباط گیری ذهنی و عاطفی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم با مفاهیم، رویدادها و شخصیت های تاریخی موجود در کتب درسی است. همچنین، این مقاله به دنبال شناسایی عوامل بازدارنده این ارتباط و ارائه مجموعه ای از راهکارهای روش شناختی و محتوایی برای ارتقاء عمق یادگیری و انگیزه تحصیلی در درس تاریخ است.روش شناسی: این مطالعه از نظر ماهیت، ترکیبی (کیفی و کمی) است. در بخش کمی، با استفاده از پرسش نامه های استانداردشده، داده های مربوط به نگرش، انگیزه و میزان درک ارتباطی دانش آموزان گردآوری و با استفاده از تحلیل مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در بخش کیفی، از طریق مصاحبه های عمیق با دبیران تاریخ و گروه های تمرکز دانش آموزی، موانع ادراکی و عاطفی و نیازهای آموزشی شناسایی شدند.**یافته ها:** نتایج نشان داد که اغلب دانش آموزان، به ویژه در دروس تاریخ باستان، ارتباط معناداری بین محتوای آموزشی و زندگی فعلی خود برقرار نمی کنند که منجر به سطحی نگری و کاهش شدید انگیزه می شود. عوامل اصلی بازدارنده شامل: ماهیت حافظه محور ارزشیابی، غلبه روایت های متمرکز و عدم تاکید بر تفکر علی-معلولی بود.**نتیجه گیری و پیشنهادها:** بر اساس یافته ها، اجرای رویکردهای نوین تدریس مانند یادگیری پروژه محور (PBL)، استفاده از منابع اولیه و اسناد تصویری و تمرکز بر تاریخ اجتماعی و زندگی روزمره به جای صرفا تاریخ سیاسی، می تواند به طور چشمگیری ارتباط گیری دانش آموزان با مفاهیم تاریخی را تقویت کند. این پژوهش پیشنهاد می دهد که نظام آموزشی و دبیران تاریخ، از طریق بازنگری در طراحی آموزشی، زمینه را برای تبدیل درس تاریخ از یک مجموعه داده به یک ابزار تفکر فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

ارتباط گیری ، متوسطه ، یادگیری