آموزش هوشمند و نقش آموزگاران در عصر دیجیتال در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

در دو دهه اخیر، جهان شاهد تحولی بنیادین در حوزه فناوری و ارتباطات بوده است که این دگرگونی عمیقا بر نظام های آموزشی تاثیر گذاشته است. عصر دیجیتال، مفهوم یادگیری و آموزش را از کلاس های سنتی فراتر برده و بستر ظهور رویکردهای نوین مانند «آموزش هوشمند» را فراهم آورده است. آموزش هوشمند (Smart Learning)، فرآیندی است که در آن از سامانه های پیشرفته مبتنی بر فناوری، به ویژه هوش مصنوعی، داده کاوی و ابزارهای تعاملی، برای شخصی سازی، بهینه سازی و اثربخشی فرآیند یاددهی-یادگیری استفاده می شود. این مقاله پژوهشی به بررسی ابعاد مختلف آموزش هوشمند و به طور خاص، نقش محوری و تحول یابنده آموزگاران در اجرای موفقیت آمیز این مدل آموزشی می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل چگونگی تاثیر آموزش هوشمند بر مولفه های پیشرفت تحصیلی دانش آموزان (شامل ابعاد شناختی، انگیزشی و مهارتی) و شناسایی شایستگی های جدید مورد نیاز معلمان برای ایفای نقش موثر در این محیط های نوین است. نتایج مورد انتظار نشان می دهد که فناوری ها به خودی خود ضامن بهبود کیفیت نیستند، بلکه کیفیت اجرای آن ها مستقیما به توانمندی، آمادگی و به روز بودن حرفه ای آموزگاران وابسته است. معلم در عصر دیجیتال، از ناقل صرف اطلاعات به تسهیل گر، طراح تجربه یادگیری، و تحلیل گر داده های آموزشی تبدیل می شود. چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، نیاز به آموزش مستمر معلمان و حفظ تعامل انسانی در کنار ابزارهای ماشینی، از جمله مواردی است که در این مقاله مورد بحث قرار گرفته و راهکارهایی برای همسوسازی نقش سنتی معلم با الزامات آموزش هوشمند ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش هوشمند ، عصر دیجیتال ، نقش معلم ، پیشرفت تحصیلی ، فناوری های آموزشی ، هوش مصنوعی در آموزش