بررسی نقش تاب آوری تحصیلی در پیش بینی سازگاری آموزشی دانش آموزان در محیط های یادگیری مدرسه ای

تاب آوری تحصیلی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی روان شناسی تربیتی، نقش مهمی در توانایی دانش آموزان برای مواجهه موثر با چالش ها، فشارهای آموزشی و موقعیت های تنش زای مدرسه ای ایفا می کند. دانش آموزانی که از سطح بالاتری از تاب آوری تحصیلی برخوردارند، معمولا نگرش مثبت تری نسبت به یادگیری دارند، در برابر ناکامی های تحصیلی پایداری بیشتری نشان می دهند و قادرند هیجان های منفی ناشی از شکست های آموزشی را به شکل سازنده مدیریت کنند. سازگاری آموزشی نیز به میزان تطابق دانش آموز با الزامات محیط مدرسه، انتظارات آموزشی، روابط اجتماعی در کلاس درس و مدیریت مسئولیت های تحصیلی اشاره دارد. شواهد پژوهشی نشان می دهد که میان تاب آوری تحصیلی و سازگاری آموزشی رابطه ای نزدیک و معنادار وجود دارد، به گونه ای که تاب آوری می تواند به عنوان یک متغیر پیش بین مهم برای سازگاری دانش آموزان در محیط های یادگیری مدرسه ای در نظر گرفته شود. دانش آموزان تاب آور، در مواجهه با فشارهای درسی، تغییرات آموزشی و ارزیابی های تحصیلی، انعطاف پذیری بیشتری از خود نشان می دهند و کمتر دچار افت انگیزشی یا کناره گیری تحصیلی می شوند. علاوه بر این، نقش عوامل محیطی مانند حمایت معلمان، جو مثبت کلاس درس و احساس تعلق به مدرسه در تقویت تاب آوری و بهبود سازگاری آموزشی غیرقابل انکار است. بررسی تحلیلی این رابطه می تواند به شناسایی راهبردهای موثر آموزشی و مداخلات مدرسه محور کمک کند و زمینه را برای ارتقای سلامت روانی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان فراهم سازد. هدف این مقاله تحلیل نقش تاب آوری تحصیلی در پیش بینی سازگاری آموزشی دانش آموزان و تبیین پیامدهای آموزشی آن در محیط های یادگیری مدرسه ای است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری تحصیلی ، سازگاری آموزشی ، محیط یادگیری مدرسه ای ، حمایت معلم ، انگیزش تحصیلی