نقش مدارس طبیعت در کاهش اختلال کم توجهی و پرورش خلاقیت دانش آموزان دوره متوسطه و ابتدایی

امروزه اختلال کم توجهی و نقص در پرورش خلاقیت از چالش های مهم نظام های آموزشی محسوب می شوند. محیط های آموزشی سنتی، با فضای بسته و ساختارهای انعطاف ناپذیر، اغلب در پاسخگویی به نیازهای شناختی و عاطفی همه دانش آموزان به ویژه آنان که با اختلال کم توجهی دست و پنجه نرم می کنند، ناتوان هستند. در این میان، مدارس طبیعت به عنوان رویکردی نوین و جایگزین، با بهره گیری از فضای باز و عناصر طبیعی، پتانسیل قابل توجهی در ایجاد محیطی غنی و تحریک کننده برای یادگیری از خود نشان داده اند. این پژوهش با هدف بررسی نقش این مدارس در کاهش نشانه های اختلال کم توجهی و همزمان، پرورش خلاقیت در دانش آموزان دوره های ابتدایی و متوسطه انجام شده است. یافته های مروری این مطالعه نشان می دهد که تعامل ساختاریافته و غیرساختاریافته با طبیعت، از طریق درگیر کردن حواس، کاهش محرک های اضافی و استرس زا، و افزایش آرامش ذهنی، می تواند به بهبود تمرکز و خودتنظیمی دانش آموزان کمک کند. همچنین، طبیعت به عنوان یک محیط پیچیده و همیشه در حال تغییر، با فراهم آوردن موقعیت های حل مسئله بی پایان، تقویت کنجکاوی و تشویق به اکتشاف، بستری ایده آل برای شکوفایی تفکر واگرا و خلاقیت فراهم می آورد. این مقاله استدلال می کند که ادغام اصول مدارس طبیعت در برنامه های درسی رسمی یا ایجاد فرصت های آموزشی منظم در دل طبیعت، می تواند راهبرد موثری برای ایجاد نظام آموزشی فراگیرتر، سالم تر و پربارتر باشد.

کلیدواژه ها:

مدارس طبیعت ، اختلال کم توجهی ، پرورش خلاقیت ، دانش آموزان ابتدایی ، دانش آموزان متوسطه ، آموزش مبتنی بر طبیعت ، محیط یادگیری.