بررسی اثر هوش هیجانی بر تعامل اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

هوش هیجانی به عنوان یکی از عوامل روان شناختی کلیدی در رشد فردی و اجتماعی دانش آموزان مطرح است و نقش مهمی در موفقیت تحصیلی و تعاملات میان فردی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر هوش هیجانی بر تعامل اجتماعی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان انجام شد. هوش هیجانی شامل مهارت هایی مانند خودآگاهی، خودکنترلی، همدلی، مهارت های اجتماعی و انگیزش درونی است که توانایی فرد را در مدیریت هیجانات خود و دیگران افزایش می دهد. مطالعات پیشین نشان داده اند که دانش آموزانی که از هوش هیجانی بالاتری برخوردارند، روابط مثبت و موثرتری با همسالان و معلمان برقرار می کنند، فشارهای تحصیلی و استرس های محیط مدرسه را بهتر مدیریت می کنند و انگیزه و خودکارآمدی بالاتری در یادگیری دارند.این پژوهش با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع علمی داخلی و خارجی، رابطه بین هوش هیجانی، تعامل اجتماعی و عملکرد تحصیلی را مورد تحلیل قرار داد. نتایج نشان می دهد که هوش هیجانی به طور مستقیم و غیرمستقیم بر کیفیت تعاملات اجتماعی دانش آموزان تاثیرگذار است و این تعاملات خود بهبود عملکرد تحصیلی را تسهیل می کنند. علاوه بر این، مولفه های هوش هیجانی مانند خودآگاهی، همدلی و خودکنترلی نقش مهمی در کاهش استرس تحصیلی، بهبود روابط میان فردی و ارتقای انگیزه و خودکارآمدی دانش آموزان ایفا می کنند.بر اساس یافته ها، تقویت مهارت های هوش هیجانی می تواند به عنوان یک راهبرد موثر برای بهبود سلامت روان، تعاملات اجتماعی و عملکرد تحصیلی در مدارس مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش اهمیت توجه به هوش هیجانی در طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی را برجسته می سازد و می تواند راهنمایی علمی برای معلمان، والدین و سیاست گذاران آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، تعامل اجتماعی ، عملکرد تحصیلی ، خودآگاهی هیجانی ، مدیریت استرس