هندسه معرفتی مکتب سلیمانی؛ الگوی راهبردی پیشران ها در تمهید تمدن مهدوی و گذار به عصر ظهور

در دوران گذار نظم نوین جهانی و تقابل گفتمان های مادی با اندیشه نجات گرایانه شیعی، تبیین کارکرد «مکتب سلیمانی» به مثابه یک منظومه فکری منبعث از اسلام ناب محمدی، اهمیتی راهبردی می یابد. جریان های معنویت گرای دین گریز، با سکولاریزه کردن مفهوم انتظار، در پی تهی ساختن جامعه از پویایی تمدنی هستند. این پژوهش با هدف مدل سازی مکتب شهید سلیمانی به عنوان موتور محرک و پیشران عصر ظهور، به دنبال پاسخ به این پرسش است که «مولفه های پیشران در این مکتب برای زمینه سازی ظهور کدام اند و چگونه در چارچوب آینده پژوهی راهبردی قابل تبیین می باشند؟». روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی با رویکرد آینده پژوهی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و تحلیل اسنادی گردآوری شده اند. یافته های تحقیق نشان می دهد که مکتب سلیمانی با عبور از رویکردهای انفعالی، هفت پیشران کلیدی شامل یقین به اراده الهی، ابتناء بر حتمیت نشانه ها، رصد هوشمندانه، ولایت مداری به عنوان قطب نمای تشخیص، انتظار فعال، عدم توقیت و بصیرت عقلانی را برای گذار به عصر ظهور فعال سازی کرده است. این مکتب با تلفیق عقلانیت، معنویت و مقاومت، الگوی «سرباز بدون مرز» را به «زمینه ساز تمدن جهانی» ارتقا داده و افق جدیدی در آینده پژوهی تمدنی گشوده است.

کلیدواژه ها:

مکتب سلیمانی ، آینده پژوهی راهبردی ، تمدن مهدوی ، پیشران های ظهور ، مدیریت راهبردی